۱- دفاع از حقوق قوميتهای مختلف به هيچ وجه به معنای جدايی طلبی نيست، بالعکس کاهش دادن دفاع از حقوق اقليتهای قومی و حتی مذهبی به جدايی طلبی پاک کردن صورت مساله به بدترين نحو ممکن است.

۲- ترکها يا آذری ها در تمام تاريخ با ايران بوده اند و تا ابد هم باقی خواهند ماند. اين را تمام پان ترکها و طرفداران تشکيل آذربايجان واحد متشکل از آذربايجان شمالی و جنوبی به خوبی می دانند. آذربايجان شمالی بخش جدا شده ايران است. بنابراين به نظر من اين آذربايجان شمالی است که بايد به ايران ملحق شود.

۳- در لحظه لحظه تاريخ ايران ترکها حضور موثر داشته اند و در تمام مبارزات آزاديخواهانه ايران اگر خود پيشتاز نبوده اند همواره در صف مقدم قرار داشته اند. نتيجه گيری من اين است که ترکها «همواره» خود را يک ايرانی محسوب کرده و نسبت به سرنوشت ايران و ايرانيان احساس مسووليت کرده اند.

۴- با وجود تمام شعارهای داده شده و تبليغات رسمی که می شود، آذربايجان يعد از انقلاب پيشرفت چندانی نکرده است (در مقايسه با استانهای اصفهان، کرمان و ...). تمام واحدهای صنعتی عظيمی که چپ و راست اسمشان را از تلويزيون می شنويم همگی يا قبل از انقلاب احداث شده اند يا اينکه از آن زمان شروع شده اند و بالطبع بعد از انقلاب به بهره برداری رسيده اند.

۵- به نظر من حق طبيعی هر فردی است که خواندن و نوشتن زبانی که به آن صحبت می کند را بلد باشد. ادبيات فعلی آذربايجان ادبيات شفاهی است که متاسفانه مکتوب نمی شود و حتی در مواردی که مکتوب هم می شود خواننده ای پيدا نمی کنند. نه به اين دليل که علاقه ای وجود نداشته باشد بلکه به اين دليل که کسی بلد نيست بخواند.

۶- طبق شنيده های من الان در دانشگاه تبريز چندين زبان بين المللی تدريس می شود به جز زبان آذری.

۷- مطمئنم که کاريکاتور چاپ شده در روزنامه ايران نه توطئه دشمنان خارجی بوده و نه قصدی و عمدی در چاپ آن بوده است. روزنامه نگاری کاری است دشوار که ممکن است هر از چندگاهی سهوا اشتباهاتی هم در آن رخ دهد.

۸- پديده پان ترکيسم نه در ميان مردم عادی که متاسفانه بيشتر در بين افراد تحصيلکرده و دانشجويان در حال گسترش است. دليل اين امر هم انباشته شدن مطالبات قوميتهای مختلف و بی اعتنايی دولت به اين مطالبات است.

۹- ايران امروز به محموله باروتی می ماند که با کوچکترين جرقه ای منفجر خواهد شد. در ماجرای اخير هم بيشتر تعلل دولت و حتی روزنامه ايران باعث خراب تر شدن اوضاع شد.

۱۰- تعطيلی روزنامه ايران و دستگيری کاريکاتوريست بی گناه و مظلوم اين روزنامه بدترين و نامناسب ترين پاسخ به اعتراضات اخير بود. بستن يک روزنامه به معنای خاموش کردن صدايی از صداهای موجود در جامعه است حتی اگر آن صدا موافق ما نباشد. بنابراين با هيچ منطق و قانونی نمی توان توقيف اين روزنامه را توجيه کرد.

۱۱- لطفا مانا نيستانی را آزاد کنيد...